Preludium felixowskie

 

Powieść Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi wyraźnie odstaje od kolejnych tomów cyklu. Fabuła nie jest do końca spójna i składa się z kilku wątków rozbudowywanych i zakańczanych w obrębie jednego rozdziału – zamek na Kociej Skale, odnalezienie skarbu w miejscu dawnego kościółka, historia nawiedzonej szkoły czy wreszcie ostatecznego starcia z Mortenem na dachu wieżowca. Przyczyna tego stanu okazuje się dość oczywista, a poznać ją można w wywiadzie, który z Rafałem Kosikiem przeprowadził na swoim kanale Miłosz Konarski¹. Powieść była początkowo dedykowana do młodszych adresatów, dlatego każdy rozdział był pomyślany jako odrębna historia. I choć nie udało się ostatecznie napisać autorowi książki dziecięcej (a przynajmniej nie w tym cyklu) to w tym pierwszym tomie, wciąż rosnącej sagi, widać tego próby. Przede wszystkim w kwestii językowej, która choć tutaj już mocno młodzieżowa i pełna neologizmów czy anglicyzmów, to zawiera również określenia charakterystyczne dla prozy dziecięcej, np. pisanie o tytułowym bohaterze „chłopiec”, które nie powtarza się w kolejnych częściach cyklu.

W tym pierwszym tomie rozrastającej się wciąż sagi dopiero poznajemy tytułowych bohaterów i ich światy. W Gangu Niewidzialnych Ludzi Felix, Net i Nika sprawiają wrażenie bardziej dziecinnych niż ma to miejsce w tomach kolejnych. Warto również zwrócić uwagę, na Gimnazjum numer 13 im. Stefana Kuszmińskiego, tutaj bowiem sprawia wrażenie względnie normalnej szkoły z grupą lepiej lub gorzej nauczających pracowników. W kolejnych częściach cyklu natomiast różne cechy poszczególnych członków ciała pedagogicznego są wyolbrzymiane wręcz do granicy absurdu – np. sekretarka, używająca komputera w roli wentylatora…

Felix Polon młody wynalazca syn bizneswomen oraz…również wynalazcy, Net Bielecki informatyk, którego ojciec również zajmuje się komputerami, a matka maluje obrazy oraz Nika Mickiewicz – samotnie mieszkająca dziewczyna z bardzo jasno określonymi zasadami moralnymi oraz pewnymi paranormalnymi umiejętnościami. Dostrzec więc można swego rodzaju determinizm, również gdy spojrzymy na zawody czy zachowania innych rodziców i ich efektów w postaci dzieci. Ojciec klasowego kolegi Felixa, Neta i Niki – Wiktora jest dziennikarzem, więc także jego syn jest najlepiej poinformowanym człowiekiem w szkole, ojciec innego kolegi – Lamberta, odpowiada za image polityków, więc chłopak również kombinuje na każdym kroku, rodzice Klemensa są właścicielami piekarni, zatem także Klemens jest chłopcem unikającym aktywności fizycznych, za to wielbiącym jedzenie w każdej postaci. Przykłady można by mnożyć.

W tym tomie superpaczka dopiero się poznaje, zauważyć również można, że tutaj Felix z Netem dogadują się świetnie, natomiast porozumienie chłopców z Niką jest jakby niepełne. Z czasem jednak, a więc w kolejnych tomach sytuacja ta się zmienia, chwilami nawet diametralnie. Dość oryginalnym bohaterem jest natomiast Manfred – program sztucznej inteligencji stworzony przez panów Bieleckich. Manfred, wbrew temu, co mogłoby się wydawać, biorąc pod uwagę fakt niemożności wyobrażenia sobie tej postaci – nie ma on wszak ciała – jest ważnym członkiem superpaczki, bez którego wiele akcji byłoby skazanych na niepowodzenie.

„Ta książka pokazuje, że sami kreujemy własny los i to czy będziemy żyć ciekawie zależy przede wszystkim od nas” – głosi motto tej uwertury cyklu. I rzeczywiście tak jest, co autor stara się podkreślić przez ukazanie kontrastu między Felixem, Netem i Niką, a resztą klasy dla której „nigdy nic się nie dzieje”, podczas gdy trójka przyjaciół przeżywa jedną przygodę za drugą. Także to, że nasze życie i to, co się w nim wydarzy zależy przede wszystkim od nas samych jest ważną lekcją, którą Rafał Kosik starał się przekazać w swojej powieści, choć zdecydowanie unika utartych form dydaktyzmu.

Cóż jednak czyni tę sagę tak bliską oprócz sentymentu? Co wywołuje w coraz już dojrzalszych odbiorcach chęć sięgania po kolejne tomy? Prawdopodobnie składają się na to różne elementy, a szczególnie wyjątkowa umiejętność autora budowania napięcia, scen grozy przeplatających się z komizmem, a do tego wielu ciekawostek naukowych.

1https://www.youtube.com/watch?v=nn3-Stug_9c